கட்டுகதையா-“ஸாலிஹ் நபி வாழ்ந்த இடம் – வரலாற்று ஆதாரங்கள்”-

http://suvanappiriyan.blogspot.in/2012/02/blog-post_23.html

சுமார் ஜயாயிரம் வருடங்களுக்கு முன் ஹிஜ்ர் என்ற ஊரில் வாழ்ந்த ஸாலிஹ். இவர் பற்றி பைபிளில் உள்ளத- எபிரேயப் பெயர் என்ன? ஸாலிஹ் வழ்ந்த காலம் என்ன என்பதை தெளிவாக நிர்நணயம் செய்யும் குரான் வசங்களைத் தரவும்.

அவ்வூரில் கிடைத்துள்ள ஆதாரங்களை கார்பன் – 14 சோதனை மூலம் இறுதி செய்யப்பட்ட காலம் என்ன. அவை பொருந்துகிறதா?

இவர் ஆபிரகாம், நூக் காலத்திற்கு முந்தையவரா? இவர்கள் காலம் பற்றி குரான் கூறுவதை சரியான வசனங்கள் கொண்டு தெளிவாக்கவும்.

இஸ்ரேலில் புதைபொருள் ஆராய்ச்சியில் கிடைத்த எல்லவற்றையும் பைபிள் தௌரத் காலத்தோடு பொருத்தியவை அனைத்தும் தவறு என்பது தெரிந்தும் இன்றும் அவை அங்கே மக்களிடம் காட்டப்படுகிறது. பல வலைப்பூக்கள் உங்களது போல தவறான பைபிளிற்கு விரோதமான ஆதரங்களை வைத்து கதை செய்வது தொடர்கிறது. தெளிவாக்கவும்.

நான் தெளிவாக பைபிளியல் நூல்களிலிர்ந்தே ஆதாரங்களை தருகிறேன்.

“இஸ்ரயேலரின் வரலாறு”- – ஆர்,எட்வர்ட் சாம், தமிழ் தியொலொஜிகல் புக் க்லப், மதுரை 1996.(First Edition in 1966; this is 3rd edition)

ஒருவேளை, இஸ்ரயேலர் எந்தக் காலத்தில் எகிப்துக்குள் சென்றனர் என்ற கேள்வியே தவறாயிருக்கலாம், ஏனெனில்  இஸ்ரயேலர் என்ற சிறப்புப் ஒஎயரோடு தனிதியங்கிய மக்கட் கூட்டம் ஒன்று அக்காலத்தில் இருந்ததில்லை.

பக்- 60

இப்பயண வரலாற்றில் காணப்படும் பல இடங்கள் இன்னும் கண்டு பிடிக்கவில்லை. எனவே, பயணப் பாதை, எதுவெனத் திட்டமாய்க் கூறுவதற்கில்லை. செங்கடலைக் கடந்திருந்தாலும் எகிப்தியக் குதிரை படைகளால் பிடிபட்டிருப்பர். என்வே, இது சாத்தியமென்று கூறப்படும் அளவு அன்று செங்கடல் நீளமுள்ளதாயிருக்கவில்லை எனக் கருத இன்று சான்றுகளுண்டு. – பக்  90- 91

 

ஆதியாகமம் பெயர்தரும் ஒரு வரலாற்று மனிதர் பெயரைக்கூட புறச்சான்றுகளால் உறுதிப்படுத்த இயலவில்லை. முக்கியமாக, அவர்களின் பெயர்களில் ஒன்றாயினும் கல்வெட்டுக்களில் கிடைக்கவில்லை. எனவே, பொதுவான பொருளில் வரலாறு எழுதுவது இயலாத செயலே. பக் 49

 

நூல்- : “நிஜங்கள்-விவிலியம் பற்றிய கேள்வி –பதில்” ; – கத்தோலிக்க பைபிளியல் பேராசிரியரும் திருச்சி சலேசிய மாநிலத் தலைவர் S.S.தெயோபிலஸ்
இப்புத்தகத்திற்கு இரண்டு ஆர்ச் பிஷப்கள் என நிகில் ஒப்ஸ்டட் என்னும் முத்திரை அங்கிகாரம் கொடுத்துமுள்ளனர்

தொடக்கத்தில் உள்ள முதல் 11 அதிகாரங்கள் சரித்திரத்தில் நிகழ்ந்தவை அல்ல என வல்லுனர்கள் கூறுகிறார்கள். மனிதன் தந்து சமுதாயத்தில் நிலவிய
புதிர்களுக்க்ப் பதிலைத் தேடினர்(உ-ம் படைப்பு, பாவம், சாவு, துன்பம்…)இதற்குரிய பதிலகளைப் “படைப்பு” போன்ற புராண (mythological) கதைகள் வழியாகக் கூறுகிறான், படைப்பை எவரும் பார்த்தது கிடையாது, பார்க்கவும் முடியாது. மனிதனே இந்தப் படைப்படிப் பற்றி புரிந்து கொண்டுள்ளதன் விளக்கமே, இந்தக் கதைகளில் கூறப்பட்டுள்ளது போலத்தான் நடந்தன என்று சொல்ல முடியாது.
– பக்கம் 15

அதே சமயத்தில், ஆபிரகாமைப் பற்றி விவிலியத்தில் காணப்படுகின்ற அத்தனை சம்பவங்களையும் உண்மை வரலாற்று நிகழ்வுகளென யாரும் கருத முடியாது. ஏனெனில் விவிலிஅய்ம் ஒரு இறையியல் வரலாறு. பக்௧17 எழுதிய.

 

New Catholic Encyclopedia Vol-5 page-745
“Mention of the Red Sea in the Exodus context is a misnomer to be attributed to early Septuaginal editor. One has to glance at any map to see the complete lack of relevance the Red sea has to the entire narrative of Exodus.
The Hebrew term Yamsup signifies Reed sea. ”
New Catholic Encyclopedia Vol-5 page-745
மோசஸ் அல்லது மூசா நபி எழுதியதான தௌரத்தில் செங்கடல் என வந்ததற்கு கிரேக்கர்கள் தவறான மொழி பெயர்ப்பு காரணமாம்-அமெர்க்க கத்தோலிக்க பல்கலைக் கழகத்தின் கத்தோலிக்க கலைக்களஞ்சியம் சொல்கின்றது. இது நியாயப்பிராமாணங்கள் அல்லது புனையப் பட்டதே பொ.மு. 300-200 வாக்கில் என்பதை நிருபிக்கும்.

ஒட்டகங்கள் முதலில் மனிதர்களால் பழக்கப்பட்டு பயன் படுத்தப் பட்டது BCE-1000 வாக்கிலே; ஆனால் ஆபிரஹாம் வீட்டில் ஒட்டகங்கள் இருந்ததாகக் கதை கட்டுகிறது. பரம்பரைப் பட்டியல்களில் பாபிலோனிய/கிரேக்க பின்பற்றுதல்கள் பைபிள் அறிஞர்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றனர்.
Sharjah’s 3,000-year-old clue to the first domesticated camels
http://newindian.activeboard.com/t36782212/semmozhi-tamil-ancient-archaeology-findings/?page=5

இஸ்ரேல் நாடு என்பது முரட்டு அராபியக் கூட்டம், இவர்கள் நாகரிகத்தி மிகவும் பின் தங்கியிருந்தனர். பாபிலோனிய- கிரேக்கப் படையெடுப்புகளுக்குப் பின்பு தான் அவர்கள் நகரம்- கட்டுமானம்- தத்துவம் என அறிவு பெற்றனர். பொ.ச.மு.300-200 இடையே பெரும்பாலான பழைய ஏற்பாடு புனையப் பட்டது, இதற்கு எஸ்ரா-நெகமியா போன்ற புத்தகங்களிலும் மிகத்தெளிவான ஆதாரங்கள்- அதை எவைக் குறிக்கின்றன என்பதில் பெரும் கருத்தொற்றுமை நடுநிலை பைபிளியல் அறிஞர்கள் ஏற்கின்றனர்.

இஸ்ரேல் சுற்றி எழுந்த அகழ்வாய்வுகள் பைபிள் புராணக்கதைகளை முழுமையாக தவறு என்று நிருபிக்கிறது. அரசியல் ஒற்றுமை ஏற்படுத்த பொ.ச.300-200 இடையே எழுந்தது தான் பழைய ஏற்பாடு என்னும் யூதர்களின் பைபிள்.

ஆய்வு நூல்: R.E. Gmirkin- “ Berossus and Genesis, Manetho and Exodus: Hellenistic histories and the date of the Pentateuch”

இந்த நூல் மிகத் தெளிவாக கிரேக்கப் பாரம்பரியங்கள்- பக்கத்து நாடுகளில் எபிரேயர்கள் பற்றி உள்ள ஆதாரங்கள், ஆதியாகம நூலில் உள்ள பல நாடுகள் அவை அப்பெயரில் இயங்கிய காலம் எப்போது என ஆராய்ந்து – பொ.ச.270 வாக்கில் தான் நாடுகள் அப்பெயர்களில் இயங்கின என நிருபித்தார். கிரேக்க செப்துவகிந்தும் எபிரேயமும் ஒரே நேரத்தில் தான் புனையப்பட்டன எனக் காட்டுகிறார்.

 

இன்னுமொரு நூல் –

Bible As Literature, Oxford University Press, written by 3 Professors John.A.Gabel, Charles B.Wheelr and Antony.D.York.

How was Hebrews living during OT times.

The small Corner of the Eastern Mediterranean, we have to keep reminding ourselves that it take up only Lower Third of that coast- particularly speaking was the Whole World to them.

Page-77

எபிரேயர்கள் அந்த சிறிய பாலைவன நாட்டை தங்கள் புராணக் கதையில் புனையப்பட்ட தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நாடு, மக்கள் என்பதை அப்படியே ஏற்று அந்த சிறு பகுதியில் வாழ்ந்தனர். அந்தக் கடற்கரையேரப் பகுதியின் சிறு பகுதியே அவர்கட்கு முழு உலகமும்.

With Just a Few Exceptions, No Canaanite Or Israelite City before the Roman Period occupied more area than that of an American University Football Stadium, most Villages were hardly bigger than the Playing Field itself. King’ David’s Jerusalem is estimated to have measured about 300 x 1300 foot. Inside the City-walls houses would be crammed together according to no particular pattern, leaving room for Passages but not for Streets. Before the Greek Period there were no Public Building of the Kind that we take for granted, provided by the Municipal Government.

Pages- 87,88

ஒரு சில தவிற கானானிய அல்லது இஸ்ரேலின் எந்த ஒரு நகரமும் ரோமன் எகாதிபத்த்ய ஆட்சிக்குக் கீழ் (பொ.ச.மு.63) வரும் முன்பு ஒரு அமெரிக்க கால்பந்து மைதான அளவு தான் இருந்தது. கிராமங்கள் கால்பந்து விளையாடும் பகுதி மட்டும் தான். தாவிதின் ஜெருசலேம் என்பது 300’ -1300 அடிகல் கொண்டது. ஜெருசலேம் நகர எல்லைக்குள் வீடுகள் கொச்சை- கொச்சையாக ஒரு வரிசையின்றி, செல்வதற்கு சிறு பாதை மட்டும்- தெருச் சாலை கிடையாது. கிரேக்கர் ஆக்கிரமிப்புக்கு முன் பொது மக்களுக்கு என அரசினால் ஏற்படுத்தப்படும் எந்த ஒரு பொதுக் கட்டங்களும் கிடையாது என்பது பழைய ஏற்பாடு -கொண்டு வரலாற்று ஆசிரியர்கள் தரும் உணமை.

Foreign Countries appear in the OT only as Military Allies or Enemies of the Israelites or as the Habitat of Alien Gods; otherwise, not a Slightest interest is shown in them.

Page-77

The Best Opportunity for Economic Development, it might seem was One they never took; Commerce by Sea with Mediterranean always at their door, the Israelites stubbornly remained a Land Locked People. They were effectively Shut off from the Coast at first by the Philistines, but the warfare between the two, more had to do with the Philistines attempt to expand toward the east than with any desire of the Israelite to gain access to Sea. Although the Palestinian Coast has no natural Harbors south of Carmel, this need not have been a Permanent Obstacle.

The Israelites were Content to Let others – Phoenicians and Egyptians conduct their Merchant Shipping for them, almost as though they Believed the Covenant Language in its Narrowest Sense as a Promise of Land and Nothing Further.

It is clear from their writings in the OT THAT THE SEA WAS ALWAYS to them, had no significant part to Play in their Thought.

Pages 86-87.

வெளிநாடுகள் பழைய ஏற்பாட்டில் ஒரு ராணுவ ரீதியான் நட்போ-எதிரியோ என்றும், இஸ்ரேலின் சிறு எல்லைக் கடவுள் கர்த்தர் தவிற மற்ற கடவுள்களின் மக்கள் என்றே பார்த்தனர், மற்றபடு மற்றநாடுகளைப் பற்றி சிறு ஆர்வமும் இல்லை.

பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இருந்த எளிதான வாய்ப்பான- கடல் வாணிகம் எப்பொழுதுமே செய்யவில்லை, தங்களை அந்த தரைப் பகுதி எல்லையினுள் அட்க்கி வாழ்ந்தனர். ஆரம்பத்தில் பிலிஸ்தியரால் கடல் வாணிகத்தில் ஈடுபடுவதைத் தடுக்கப் பட்டாலும், இருவருக்குமான போர்கள் பைபிள்படி- பிலிஸ்தியர் இஸ்ரெலை ஆக்கிரமிப்பு தடுக்கவே. எந்த ஒரு தடுப்பும் இன்றியும் கடலோர நாடான இஸ்ரேலியர் கடல் வாணிகம் செய்யவே இல்லை.

இஸ்ரேலியர்-பக்கத்து நாட்டினர் பினீசியர்கள்- எகிப்தியர் கடல் வாணிகத்தில் ஈடுபடவிட்டனர். இஸ்ரேலியர்-பழைய ஏற்பாட்டின் மூட நம்பிக்கையான தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட பகுதி- தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட மக்கள் என்ற ஒரு சிறு விஷயத்திலேயே உழன்றனர்.

பழைய ஏற்பாட்டின்படி கடல் இஸ்ரேலியருக்கு ஒரு வாழ்க்கைப் பகுதியாகவே இல்லை.

இவை 50 ஆண்டு முன் நிலை இப்போதைய நிலை

Finkelstein, Israel, and Silberman, Neil Asher, The Bible Unearthed : Archaeology’s New Vision of Ancient Israel and the Origin of Its Sacred Texts, Simon & Schuster 2002, ISBN 0-684-86912-8

இஸ்ரேலின் தலைநகர்- டெல் அவிவ் பல்கலைக்கழக- அகழ்வாய்வுத் துறைப் பேராசிரியர் யூதர் -இஸ்ரேல் பிராஙெல்ஸ்டெயினும் ஐரோப்பிய அகழ்வாய்வு அறிஞர் சில்பர்மேனும் இணைந்து எழுதியது- “பைபிள் தோண்டப்பட்டது” என்னும் நூல். இந்நூல் தெளிவு படுத்தும் (முன்பு பல பைபிள் அறிஞர்கள் கூறியது தான்) உண்மைகள்.

http://wp.me/PxRSh-7E

1. இஸ்ரேலியர்- கானானிய மக்களே. பாபிலோனிலிருந்த வந்த ஒரு வெளியினம் அல்ல.

2. யாத்திர ஆகமம் என்னும் எகிப்தில் இருந்து மீட்டு வந்ந்தது வெறும் கட்டுக்கதை.

3. ஜெருசலேம் பொ.ச.மு. 7ம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு தான் இஸ்ரேலியரிடம் வந்தது, அதுவும் ஒரு சிறு கிராமமாகவே இருந்தது.

4. யூதேயா- இஸ்ரேல் இரண்டும் சேர்ந்து ஒரு நாடக இருந்ததே இல்லை.

5. தாவீது- சாலமோன் – ஜெருசலேமிலிருந்து ஆண்டதானவை வெறும் கட்டுக்கதை, அவர்கள் சிறு கிராமத் தலைவர்கள்.

6. பிதாக்கள் எனப்படும் ஆபிரகாம்-ஈசாக்- யாக்கோபு வெவ்வேறு நபர்கள்- ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர், இஸ்ரேலின் பல்வேறு பகுதிகளின் வாய்வழிக்கதைகளின் கதைநாயகர்கள்.

7. ஜெருசலேம் தேவாலயம் என ஏது சாலமோனால் கட்டப் படவில்லை.

 

மோசஸ் அல்லது மூசா நபி பைபிளில் எதையும் எழுதவில்லை. தாவீது எதையும் எழுதவில்லை. யேசுவும் எழுதவில்லை. பைபிளின் நபி என்பவர் குறி சொல்வது போல் சொல்பவர்கள், குடித்துவிட்டு நிர்வாணமாக ஆடி குறி சொல்வதை பைபிள் சொல்கிறது. இவர்கள் வெறியில் பேசினார்களெ தவிர எந்த வார்த்தையையும் கடவுளிடமிருந்து பெறவில்லை.
குரான் யாத்திரையை சொல்கிறது, மோசஸை சொல்கிறது. செங்கடல் வழிவிட்டதை 80 வசங்களில் பேசுகிறது. யாத்திரையின் போது தௌரத் வந்ததாகப் பேசுகிறது.
நீங்களே சொல்லுங்கள் இப்படி புனைந்த கதாசிரியர் யாராக இருக்க முடியும்

Advertisements

7 Responses to கட்டுகதையா-“ஸாலிஹ் நபி வாழ்ந்த இடம் – வரலாற்று ஆதாரங்கள்”-

  1. அருமையான பதிவு சகோ
    நன்றி

  2. தேவப்ரியா சாலமன் said…
    கொடுங்கல்லூர் கிறிஸ்துவர்கள் செயின்ட் தாமஸ் வந்த இடம் என்ற ரீதியிலேயே பிரபலமானது ஆனால் அன்கே செய்யப்பட்ட புதைபொருள் ஆய்வு முடிவுகள்- அங்கெ பொ.ச.800 வாக்கிலேயே கன்னி மண் கிடைக்கிறது, அதாவ்து அங்கெ மனிதன் குடியேறியதே அப்புறம் தான், ஆனால் கடலுக்கடியில் இர்ந்த நாட்டு ராஜா மதம் மாறியதாக கதை
    தோமோ வந்து இறங்கியதான கொடுங்கல்லூர் அகழ்வாய்வுகள் முடிவுகள்
    //கொடுங்கல்லூர் நகருக்குத் தெற்கில் பல இடங்களில், வடக்கில் பழமையானவை என்று கருத்ப்ப்ட்ட சில இடங்களிலும் அகழ்வாய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டது….
    கேரளாவில் நடைபெற்ற இந்த அகழ்வாய்வுகளை நடுநிலை நின்று பார்த்தால் கீழ்கண்ட, தற்காலிகமான முடிவிற்கு வரலாம்.
    கொடுங்கல்லூருக்கு உள்ளும் புறமுமாக, பல முக்கிய இடங்களிலும் நடத்தப்பட்ட அகழ்வாய்வுஅள் எல்லாவற்றிலும் கிடைத்த மிகப் பழைமையான படிவுகள் கி.பி.8 அல்லது 9-ஆம் நூற்றாண்டைச் செர்ந்த்ததாகத்தான் உள்ளன. ஆக, ஓரே சீரான பண்பாட்டுக் கூறுகள் எல்லா இடங்களிலும் வெளிப்பட்டுள்ளன என்பது தெளிவாகிறது.
    கொடுங்கல்லூர் பகுதியில், மனித சமுதாயத்தில் முதல் குடியிருப்புகள் 8,9-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தான் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். குலசேகர மரபினர், கண்ணனூர்ப் பகுதியில் குடியேறி, அதைத் தங்களுடைய தலைநகராக கொண்ட பொழுது இந்தப் பகுதி முழுவதும் முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்க வேண்டும். குலசேகர மரபினர்களைப் பற்றிய நல்ல காலக் கணிப்புகள் நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. ஆனால் அதற்கு முற்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்த எந்த விதமான ஆதாரமும் கிடைக்கவில்லை.. ..
    திருவஞ்சிக்களம் இங்கே ந்டந்த அகழ்வாய்வு கலவையான(M) பல ஆதாரங்களை வெளிப்படுத்தியது. அவை மிகவும் பழைமையானவை10 அல்லது 9ம் நுற்றாண்டுக்கு முற்பட்டதாக இல்லை.
    திருவஞ்சிக்களம், கருப்பதானா அல்லது மதிலகம் போன்றவற்றின் பெயர்களை மட்டும் கொண்டு, அவைகள் பழைய வஞ்சியாகவோ கருராகவோ இருக்கலாம் என்று கருதப்பட்டது. ஆனால் இங்கு நடந்த அகழ்வாய்வுகள் கி.பி 8-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இரண்டாம் சேரப் பேரரசுக் காலத்து ஆதாரங்களைத் தான் வெளிப்படுத்தி உள்ளனவே அல்லாமல் பழங்காலச் சேரர்களை பற்றிய எந்தவிதமமன ஆதாரத்தையும் வில்லை. ஆகவே, இந்த இடங்களில் தான், பழைய வங்சியோ, கருரோ இருந்தது என்று சொல்ல முடிய வெளிப்படுத்தவில்லை.
    பழைய முசிறித் துறைமுகம் இருந்த இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. அது நிச்சயமாக கொடுங்கல்லூராக இருக்க முடியாது.//
    பக்-68-70 கே.வி..ராமன், தொல்லியல் ஆய்வுகள் and this article was earlier published in Araichi, 170, under the Heading “Archaeological Investigations in Kerala”
    சுவனப்பிரியன் said…
    சகோ தேவப்பிரியா சாலமன்!

    //கொடுங்கல்லூர் பகுதியில், மனித சமுதாயத்தில் முதல் குடியிருப்புகள் 8,9-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தான் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.//

    உங்களின் நீண்ட பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி! முழுவதும் படிக்கவில்லை. வேலை முடிந்து வருகிறேன்.

    மற்றபடி தொல்லியல் ஆராய்சச்சி என்பது கிடைக்கும் கல்வெட்டுகளையும் ஆராய்ச்சிகளையும் வைத்து எடுக்கப்படுவது. சேரமான் பெருமாளின வழி தோன்றலாக அறியப்படுபவரே இங்கு பேட்டி கொடுப்பதை ஒரு சுட்டியில் கொடுத்திருக்கிறேன். அந்த மசூதியை ஆராய்ந்தால் மேலும் பல உண்மைகள் கிடைக்கலாம். பிற்காலங்களில். நீங்கள் சொல்வதற்கும் சேரமான் காலத்துக்கும் ஒரு நூற்றாண்டு வித்தியாசமே உள்ளது. அதுவும் 8 அல்லது 9 ஆக இருக்கலாம் என்று தோராயமாகத்தான் சொல்லப்படுகிறது. ஆராய்ச்சிகள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. வரும்காலத்தில் மேலும் பல உண்மைகள் வெளி வரலாம். இவரது அடக்கஸ்தலம் ஓமானில் கடற்கரையோரம் உள்ளது. சமாதிக்கு வெளியில் இந்திய அரசர் என்றும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது
    4:41 AM

  3. சுவனப்பிரியன் said…
    திரு தேவப்பிரியா சாலமன்!

    //மோசஸ் அல்லது மூசா நபி பைபிளில் எதையும் எழுதவில்லை. தாவீது எதையும் எழுதவில்லை. யேசுவும் எழுதவில்லை. பைபிளின் நபி என்பவர் குறி சொல்வது போல் சொல்பவர்கள், குடித்துவிட்டு நிர்வாணமாக ஆடி குறி சொல்வதை பைபிள் சொல்கிறது.//

    இதைத்தானே முஸ்லிம்களாகிய நாங்களும் சொல்கிறோம். யூதர்களும் கிறித்தவர்களும் தங்களுக்கு இறைவனிடமிருந்து வந்த வேதங்களை தங்களின் சுய லாபத்துக்காக தங்களின் கருத்துகளை புகுத்தி விட்டனர் என்பதுதானே எங்களின் வாதம்!

    குர்ஆனில் வரக் கூடிய பல நபிமார்களின் சம்பவங்களை இந்த இடம் என்று குர்ஆன் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை. குர்ஆனின் வசனங்களை வைத்து தோராயமாக முஸ்லிம்கள் தீர்மானித்ததே இது போன்ற இடங்கள். மேலும் மதாயின் சாலிஹ் என்ற இடத்தில் தற்போதும் ஆராய்ச்சிகள் நடந்த வண்ணமே உள்ளன.

    மேலும் குர்ஆனின் எந்த வசனமும் தற்கால அறிவியல் முடிவுக்கு மாற்றமாக இல்லாததும் முகமது நபி எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவராக இருந்ததும் இப்படி ஒரு வேதம் கண்டிப்பாக இறைவனிடம் இருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று முஸ்லிம்கள் நம்புகிறோம். உங்களுக்கு இதில் நம்பிக்கை வரவில்லை என்றால் அதற்காக நான் கட்டாயப்படுத்தவும் இல்லை.

    இது ஏன் இறைவனிடம் இருந்து வந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு நானே பதிவுகளை கொடுத்துள்ளேன். ஹாருன் யஹ்யா, ஜாகிர்நாயக், பி.ஜெய்னுல்லாபுதீன் போன்ற அறிஞர்களின் பக்கங்களுக்கு சென்றால் இன்னும் பல விபரங்கள் தெரிய வரும்.
    1:04 PM

  4. devapriyasolomon says:

    //குர்ஆனில் வரக் கூடிய பல நபிமார்களின் சம்பவங்களை இந்த இடம் என்று குர்ஆன் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை. குர்ஆனின் வசனங்களை வைத்து தோராயமாக முஸ்லிம்கள் தீர்மானித்ததே இது போன்ற இடங்கள்//

    ஒரு புத்தகத்தை ஆராய செய்ய வேண்டும் என்றால் அதில் தெளிவாக காலம் இடம் என இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் அப்புத்தகம் சற்றும் பிரயோஜனம்ற்ற குப்பை. இது தான் உண்மை.

    //மேலும் குர்ஆனின் எந்த வசனமும் தற்கால அறிவியல் முடிவுக்கு மாற்றமாக இல்லாததும் முகமது நபி எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவராக இருந்ததும் இப்படி ஒரு வேதம் கண்டிப்பாக இறைவனிடம் இருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று முஸ்லிம்கள் நம்புகிறோம். உங்களுக்கு இதில் நம்பிக்கை வரவில்லை என்றால் அதற்காக நான் கட்டாயப்படுத்தவும் இல்லை.//

    இப்படி ஒர் எந்த விபரமும் முழுமையாக இல்லத ஒரு பழம் புராணத்தை வைத்து ஆராய்வது அப்படிப்பட்டவரின் தனிமையைக் காட்டும்..
    குர்ரானின் -பைபிளின் அடிப்படையில் உலகம் தட்டை என்பார் செய்யும் அக்கிரமங்கள் போதும் நான் மேலும் சொல்ல வேண்டியதே இல்லை.
    நீங்கள் மத நம்பிக்கை என்றால் அதற்கு விமர்சனமே இல்லை. வெளி நாட்டினர் கத்திமுனையில் முன்னோர் மாற்றப்பட்ட மூடநம்பிக்கையைத் தொடர உங்களுக்கும் முழு உரிமை உண்டு.

    //இது ஏன் இறைவனிடம் இருந்து வந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு நானே பதிவுகளை கொடுத்துள்ளேன். ஹாருன் யஹ்யா, ஜாகிர்நாயக், பி.ஜெய்னுல்லாபுதீன் போன்ற அறிஞர்களின் பக்கங்களுக்கு சென்றால் இன்னும் பல விபரங்கள் தெரிய வரும்.//

    அனைத்தும் உளறலகள் என்பது பலமுறை செளிவாக்கப் பட்டவை.

    பைபிள்- குரான் அடிப்படை புராணக்கதையே பொய் என்பதற்கு பதிலே இல்லை.
    என் பதிலைப் பதிதித்தற்கு நன்றி. வான் ஜூர் அவர்கள் உண்மையை கூறவிடாது தன் பொய்யான மூடநம்பிக்கையை தொடர கருத்தை அனுமதிக்கவில்லை

  5. devapriyasolomon says:

    – ஈச்மத் அவர்களெ

    //ஆராயப்படும் எல்லாப் புத்தகங்களுக்கும் தெளிவான காலம், இடம் இருக்காது என்பதுதான் உண்மை. சரித்திரம், கண்டுபிடிப்பு சம்பந்தமான புத்தகங்களுக்கு
    காலம், இடம் இருக்க வேண்டியது இன்றியமையாதது.
    உங்கள் Encyclopaedia விலிருந்து தூக்கிப் போட்ட ஆதாரங்கள் அருமை. ஆனால், அதில் மிகவும் தவறு இருக்கிறது. Encyclopaedia வில் இருப்பவை எல்லாம் சரியானவை அன்று. அவையும் ஆய்விற்குரியது.
    ஒருவரின் கருத்தை பிறர் கண்டிப்பாக ஏற்க வேண்டும் என்று யாரும் எண்ணுவது தவறு.
    தங்களின் கருத்தை ஏற்க மறுத்ததினால், புராணம், பொய், உலகம் தட்டை, உளறல், மூட நம்பிக்கை, கத்திமுனை என்றெல்லாம் வசைபாடுவது, தகுமா?
    இப்படி உங்களது கருத்திற்கு, அதே பாணியில் நாமும் வசைபாடினால் உங்கள் மனநிலை எப்படியிருக்கும்?//

    தலைப்பு -ஸாலிஹ் நபி வாழ்ந்த இடம் – வரலாற்று ஆதாரங்கள்.
    வரலாறு என்று சொன்னால் நிச்சயமாக தெளிவான காலம், இடம் வேண்டும். நீங்களே சொல்லிஉள்ளது போலே
    //சரித்திரம், கண்டுபிடிப்பு சம்பந்தமான புத்தகங்களுக்கு
    காலம், இடம் இருக்க வேண்டியது இன்றியமையாதது.//
    நான் பைபிள் கல்லூரிகளில் பாதிரியார்கள் கல்விக்கான புத்தகங்களிலிருந்து போட்டவை ஆதாரங்கள் -கலைகளஞ்சியங்களிலிருந்து அல்ல.
    வரலாற்று ஆதாரங்கள் தலைப்பு கொடுத்து பின் குரானில் காலம் -இடம் சொல்லவே இல்லை எனில் என்ன சொல்வது? நான் குரானை சொன்னதை விட பைபிளியல்- இஸ்ரேல் ஆய்வு முடிவுகள் கொண்டு தான் எழுதியுள்ளேன்.

    //குர்ஆனின் எந்த வசனமும் தற்கால அறிவியல் முடிவுக்கு மாற்றமாக இல்லாததும்…..கு இதில் நம்பிக்கை வரவில்லை என்றால் அதற்காக நான் கட்டாயப்படுத்தவும் இல்லை.//
    உலகம் தட்டை என்று அரபி மொழியை தாய்மொழியாக கொண்ட ஈராக்கியர் குரானின் அடிப்படையில் அரபி மொழியிலேயே விளக்குகிறார்.

    http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-16456381

    உலகம் தட்டை முஸ்லீம் கும்பல் கொலைவெறியாட்டம்- நூற்றுக்கணக்கான கிறிஸ்துவர்கள் ஓட்டம்
    Nigerians flee Boko Haram sectarian attacks
    அவர் குரானின் அடிப்படையில், குரானில் இப்படி சொல்லியிருக்கிறது, ஹதீஸில் இப்படி சொல்லியிருக்கிறது. ஆகவே உலகம் தட்டை என்றுதான் குரான் சொல்லுகிறது.
    என் முந்தைய பதிவைப் பாருங்கள்,
    //Finkelstein, Israel, and Silberman, Neil Asher, The Bible Unearthed : Archaeology’s New Vision of Ancient Israel and the Origin of Its Sacred Texts, Simon & Schuster 2002, ISBN 0-684-86912-8
    http://www.mediafire.com/download.php?y177tc2oa3tegam
    இஸ்ரேலின் தலைநகர்- டெல் அவிவ் பல்கலைக்கழக- அகழ்வாய்வுத் துறைப் பேராசிரியர் யூதர் -இஸ்ரேல் பிராஙெல்ஸ்டெயினும் ஐரோப்பிய அகழ்வாய்வு அறிஞர் சில்பர்மேனும் இணைந்து எழுதியது- “பைபிள் தோண்டப்பட்டது” என்னும் நூல். இந்நூல் தெளிவு படுத்தும் (முன்பு பல பைபிள் அறிஞர்கள் கூறியது தான்) உண்மைகள்.
    http://wp.me/PxRSh-7E
    1. இஸ்ரேலியர்- கானானிய மக்களே. பாபிலோனிலிருந்த வந்த ஒரு வெளியினம் அல்ல.
    2. யாத்திர ஆகமம் என்னும் எகிப்தில் இருந்து மீட்டு வந்ந்தது வெறும் கட்டுக்கதை.
    3. ஜெருசலேம் பொ.ச.மு. 7ம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு தான் இஸ்ரேலியரிடம் வந்தது, அதுவும் ஒரு சிறு கிராமமாகவே இருந்தது.
    4. யூதேயா- இஸ்ரேல் இரண்டும் சேர்ந்து ஒரு நாடக இருந்ததே இல்லை.
    5. தாவீது- சாலமோன் – ஜெருசலேமிலிருந்து ஆண்டதானவை வெறும் கட்டுக்கதை, அவர்கள் சிறு கிராமத் தலைவர்கள்.
    6. பிதாக்கள் எனப்படும் ஆபிரகாம்-ஈசாக்- யாக்கோபு வெவ்வேறு நபர்கள்- ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர், இஸ்ரேலின் பல்வேறு பகுதிகளின் வாய்வழிக்கதைகளின் கதைநாயகர்கள்.
    7. ஜெருசலேம் தேவாலயம் என ஏது சாலமோனால் கட்டப் படவில்லை.

    மோசஸ் அல்லது மூசா நபி பைபிளில் எதையும் எழுதவில்லை. தாவீது எதையும் எழுதவில்லை. யேசுவும் எழுதவில்லை. பைபிளின் நபி என்பவர் குறி சொல்வது போல் சொல்பவர்கள், குடித்துவிட்டு நிர்வாணமாக ஆடி குறி சொல்வதை பைபிள் சொல்கிறது. இவர்கள் வெறியில் பேசினார்களெ தவிர எந்த வார்த்தையையும் கடவுளிடமிருந்து பெறவில்லை.
    குரான் யாத்திரையை சொல்கிறது, மோசஸை சொல்கிறது. செங்கடல் வழிவிட்டதை 80 வசங்களில் பேசுகிறது. யாத்திரையின் போது தௌரத் வந்ததாகப் பேசுகிறது.
    நீங்களே சொல்லுங்கள் இப்படி புனைந்த கதாசிரியர் யாராக இருக்க முடியும்.//
    என் கேள்வி அனைத்துமே பைபிளியல் அடிப்படையில் தான். வரலாறு அடிப்படையில் கூறியவையே- வருத்த அல்ல. விளக்க வாய்ப்பிற்கு நன்றி.

  6. St Thomas Visit and Chera King’s conversion to Islam

    Conversion, through cock and bull stories

    — Dr MGS Narayanan

    Renowned historian and former head of the Indian Council of Historic Research (ICHR), Dr MGS Narayanan has said that the visit of St Thomas to India and the Islamic conversion of King Cheraman Perumal are cock and bull stories propagated by Christians and Muslims. He was speaking at the Malayalam week celebrations of Kerala Sahitya Parishad.

    “St Thomas is a direct disciple of Christ. That was during the first century. There was no Nampoothiri Community (Brahmin) in Kerala then. How can St Thomas convert Nampoothiri’s into Christianity when they were non-existent? Even Pope has not officialised St Thomas’ visit to India. The myth is that he visited Latin, Almaya, Syria, later went to Hindi, established link with Ghondakaras and proceeded towards east. Ghondakaras king ruled over present Afghanistan where Takshashila was thriving”.

    “Only after Portughese rule, did Christianity come to Kerala i.e. after 15th century Even in Portughese ‘Suhahados’ St Thomas’ arrival has not been mentioned. To give more credence to Christianity’s ancient hierarchy, this false Nampoothiri lineage and St Thomas converting them is being trumpeted”

    “Similarly Muslims are spreading the myth that Cheraman Perumal (Chera king) went to Mecca and was directly made Islamic by the Prophet. Prophet belonged to the 7th Century. Cheraman Kings ruled between 9th and 12th century. How can then Cheraman Perumal go to Mecca and adopted Islam after seeing prophet directly?”

    Dr MGS lamented that the Indian Historical Congress has become a feeder-organisation of CPM, right from 1985, and all sorts of lies are being propagated, affecting the culture and traditions of Bharat. He blamed Sumit Sarkar for Marxising IHC.

    (S Chandrasekhar)
    http://organiser.org/Encyc/2011/11/12/St-Thomas–Visit–and–Chera–King%E2%80%99s-conversion-to–Islam.aspx?NB=&lang=4&m1=&m2=&p1=&p2=&p3=&p4=

  7. An emerging trend in the Kerala Christian, Muslim historiography

    Author: Dr. C.I. Issac
    Publication: The Conversion Agenda
    Date: November 2005
    URL: http://conversionagenda.blogspot.com/2005/11/emerging-trend-in-kerala-christian.html

    Distorting to claim a mythical history

    The religious minorities of Kerala, particularly Christians and Muslims, are proud of their historical past. However, these days they have started to feel a sense of insufficiency of their historical value. Since the days of Portuguese, stories regarding the first century of Common Era (CE) origin and aristocratic beginning began to circulate widely amongst the Kerala Christians. Later on this articulated tradition got deep rooted with the Christian faith. Scholars even from amongst the Christian community began challenging the historicity of the legend that claims the noble descent and first century origin of Indian (Kerala) Christianity. Those who supported the first century origin of Christianity mainly highlighted some mystifying stories related to certain saints and churches. The veracity of the stories associated with these monuments is doubtful. This is because the architectural style that was adopted in constructing these churches (structures) does not match the style that prevailed in that period.

    Similarly, the Muslims of Kerala were a peace loving national community until the days of the expeditions of Hyder Ali and Tippu Sultan. Thereafter, they were forced to transform themselves into fanatics. The seeds of fanaticism that were sowed by the Mysorian invaders were reaped in the bumper harvest during the days of the Mopla Riot of 1921 (Malabar Riot). The Muslim fanatics who were at the front of the Hindu massacre during the course of the Malabar Riot are now christened as freedom fighters and comrades, respectively, by the Right and Left coalitions of Kerala. This is the thumbnail portrait of the contemporary politico-social structure of the Muslim social formations of Kerala. But recently as a result of the GEB (Gulf Economic Boom), the Muslim community of Kerala also began to think of rewriting their history by incorporating the story of a rich and distant past. As the Christians of Kerala did they also coddled themselves in fabricating a so-called history of Islam in Kerala – a history of Hindu kings converting to Islam and attributed antique value to a few of their mosques.

    In order to evade enquiries from the students of history, such monuments of religious importance are being demolished without preserving the relics of antique value and new and lofty structures are being contructed in their place with granite slabs (with inscriptions on them) claiming that at the site of the new building there was another one dating back to the days of the founder of their religion. Today the process of the demolition of churches and mosques is happening at an extensive and unprecedented rate. A set of would be secular historians with vested interest is supporting the Christian and Muslim historio-graphical exercise (distortions). All these necessitated an enquiry into the antique values of the Christian and Muslim places of worship that are subject to the demolition exercise and into the (religious hierarchical) social psychology behind their reconstruction.

    Monuments of religious importance are being demolished without preserving the relics of antique value and new and lofty structures are being constructed in their place with granite slabs (with inscriptions on them) claiming that at the site of the new building there was another one dating back to the days of the founder of their religion.

    Christian interest in the construction of new churches or chapels in the Hindu dominated areas is shrouded in obscurity. Now the mushroom growth of churches and chapels is a serious threat to the socio economic relations of the state. Pope had declared that church’s ultimate motive in the new millennium is to ‘plant a cross in Asia (India) as it was done in the previous millenniums in Africa, Europe and Americas’. In the light of this Pontifical design the demolition and reconstruction of the churches of Kerala leaves a lot of doubts. All these should be viewed in the light of the Vatican Council, 1960, that drafted a new strategy for conversions in Asia. After the Vatican Council, Indian Catholic missions have shown remarkable dynamism in activities in economically backward regions with Hindu majority. As a part of the ‘new strategy’ church is following a less intransigent attitude towards birth control. International Christian proselytism enterprises are labouring for a large baptized Christian population in India by 2025. In addition to it they are hoping for a Crypto Christian population of three crore by the said date. By this time the population map of India will have 7.4% Christians, 72.9% Hindus and 12.2% Muslims.

    It is believed that Christianity set its foot in Bharat through the gateway of Kerala during 52 CE. That was long before Europ or the Middle East enjoyed the tenets of Christianity. In 1952 CE, the native Catholic Church hierarchy approached the Papacy [Rome] for Pontifical approval to celebrate 1900th year of Thomas’s [one of the disciples of Christ] venture of proselytism of Kerala. Papacy instantaneously declined the humble request of the Kerala Catholics on the ground that the claim [legendary belief of Thomas Apostolic transaction in Kerala] has no historicity. But the Catholic Savarna (Syrian) aristocracy of Kerala couldn’t accept such a response from Rome and celebrated the 19th centenary of the arrival of Thomas (planting of cross in Bharat) with much pomp.

    Some beleive that in the first century of the CE one of the disciples of Christ, named Thomas, reached the seashores of Kerala and established seven-and-a-half churches [Seven big churches and a small church] to fulfill the requirement of his proselytismic measures. That most of the claimed places of the eight churches were located either on the ruins of old Hindu temples or near celebrated temples is a historical fact. One such famous church of this category now functioning at Malayattoor, near the birthplace of Adi Sankara, was till the date of the national independence a Siva temple. The revenue records of the old princely state of Travancore justify this fact. Now the Papacy has declared, in its spiritual as well as temporal capacity, that Malayattoor is an international pilgrim centre. What is the reasoning behind the interference in the sovereignty of India by an alien religious head, Pope? Has it happened with the concurrence of the king-making ‘Italian Catholic Lady’?

    In 1983 the Christian Catholic lobby attempted to occupy the ‘Holy Garden’ (Sacred Groves) of the celebrated Lord Ayyappa Temple at Sabarimalai (Kerala) claiming (on a lame excuse) that this was the place where one of Thomas’s eight churches was located. But the timely interference of Hindu organisations saved the temples from sharing the fate of the one at Malayattoor. All these encroachments or forceful occupations of temples and temple lands have taken place mostly in eight locations wherein Thomas is claimed to have established churches in the first century. The aim behind the forceful occupation of Hindu temples and temple lands for the construction of churches is to historicise the arrival of Thomas and to thus claim a tradition and aristocracy for the Christian community of Kerala. Similarly this is aimed at creating ‘schism’ and confusion ‘in the souls’ of the Hindus who believe that all upasana systems are true.

    The native Catholic Church hierarchy approached the Papacy [Rome] for pontifical approval to celebrate 1900th year of Thomas’s (one of the disciples of Christ) venture of proselytism of Kerala. Papacy instantaneously declined the humble request of the Kerala Catholics on the ground that the claim (legendary, belief of Thomas apostolic transaction in Kerala) has no historicity.

    It is estimated that during the last two decades about a thousand old Christian churches were demolished in different parts of southern Kerala. The church hierarchy claims that all such churches were constructed during the first century. Behind every such claim they deliberately popul-arise a story of a Namboothiri (Brahmin) having converted to Christianity. Here the question as to why they demolish particular churches with such immense historicity and antique value remains unanswered. It is not logical to consider it as a part of the church strategy of sharing the fruits of recent economic progress of the community, for the renovation of their churches. Since the days of the British the churches in Kerala were endowed with vast patches of royal lands and are financially sound institutions. Several Hindu temples including the one at Palayoor (Guruvayoor) were destroyed by the Christian fanaticism between the 16th and 17th continues. This temple destruction trend continued unabatedly in the old princely State of Travancore for a long duration. The last of such demolitions took place in 1950, by setting fire to the famous Sastha Temple at Sabrimalai. In the Malabar region it continued unabatedly until the resistance movement organised in 1969 under the organisational umbrella of Kshetra Smrakshna Samiti by the renowned freedom fighter K. Kelappan (Kelappajee).

    The history of temple annihilation in Kerala starts with Francis Xavier in Travancore-Cochin and the Malabar regions during the time of Mysorian invasions when it acquired a pragmatic colour. The first organised temple destruction of Kerala took place in the 16th century under the stewardship of Francis Xavier, who was the architect of Inquisition in Goa-the first Christian fanatic of India. The initial prey of his dogmatic wrath was the temple at Thevalakkara in Quilon district and Palluruthi near Cochin. It is relevant to consider the information available from the work of C.M. Augur, an English missionary, to pencil in a correct picture of the Christian intolerance since the days of Padre Francis Xavier to the generations of the contemporary church renovators. According to Augur in 1816 there were, in Travancore State (now the part of Kerala), 19,524 temples and 301 churches. But in 1891, that is after 76 years the number of temples came down to 9,364 and the number of churches burgeoned to 1,116. At the same time William Logan, District Collector of Malabar, notes that during the eighties of the nineteenth century the Latin Catholic Christians of Travancore, Cochin and Malabar together had in possession only 40 churches and the Syrian Catholics of this region had 160 churches. In the said period the Syrian Catholic and Latin Catholic population in Kerala including children was two lakh and 90,000, respectively. The Basel Missionaries started Protestant mission activities in Malabar region of Kerala in 1839 and with their proselytizing effort the Protestant population in Malabar in 1883 including children was 2632.

    Before the arrival of the Europeans in India, Christian presence was seen only in the Travancore and Cochin regions of Kerala. The antagonism that was generated amongst the Christians and Muslims due to the Crusades of 11th, 12th and 13th centuries prevented Christian proselytism enterprises from planting their roots in the Malabar region where Muslims got roots quite earlier. It is only during the British period that the Christian society came into being in the Malabar region. That is why the Christian claim of Apostle Thomas’ establishment of eight churches has not extended to the Malabar region. It is true that the Christians in Travancore Cochin were only a marginal community confined to a few port towns before the arrival of the Europeans. For that reason during this period the churches in Kerala were very few.

    During the last two decades about 1000 old Christian churches were demolished in different parts of the southern half of Kerala. The church hierarchy claims that all such churches were constructed during the first century.

    The Church History of Travancore points out positively that in the interlude between 1816 and 1891 in Travancore alone 10,160 temples were demolished and in its place 815 new churches were constructed. Such a church construction took place at Guruvayoor (Palayoor) The Palayoor church authorities until the day of the collapse of the disputed structure at Ayodhya, kept a board in front of the church that read “the church is constructed by Saint Thomas after demolishing a temple”. (Now the board has been removed). At such an instance even Rome (Papacy) is not ready to believe the story of the arrival of St. Thomas in Kerala; it is true that the demolition of the temple might have taken place only after the European occupation of this land. The erstwhile Princely State of Travancore was a place approximately 300 kms long and maximum width of 100 kms with an area of 12,000 sq. kms. In such a small region the temple destruction was inaugurated by Francis Xavier and it continued unabated. Considering the geographical area the number of temples set ablaze or knocked down in Travancore was proportionately much higher when compared to the temples demolished by the Muslim rulers.

    While Francis Xavier launched his proselytism enterprises in the coastal region of Kerala in the 16th century the native Christian society was mostly confined to a few seaport towns and were loyal to the native rulers. The alarming growth of the Christian population in this region through the subsequent period was the outcome of the intolerance and obsessive approach of people like Francis Xavier and the Portuguese’s malicious designs. The Portuguese did not spare even the Jews of Kerala from their wrath of intolerance. In 1565 the Jews of Crangannoor (at present Kodungalloor) escaped to places of Hindu dominancy of the then Kerala like Paravoor, Mala, Chennamangalam, Ernakulam in order to escape the Portuguese persecution. The mission that was inducted by Francis Xavier continued here without any apathy through the Dutch, the French and the British regimes in the subsequent centuries and this completed the circle of Christianisation of this tiny landscape. The mission that was unwrapped by the Portuguese was carried on by the British under the disguise of a more sophisticated mode, that is, of education and modernisation of Kerala in general and particularly of the subalterns. While these missionaries sowed the tenets of Christ amongst the basic classes purposefully they conveniently avoided the responsibility of elevating them from their long-established socio, cultural and economic backwardness.

    It is this western unholy interference in the social relations of Kerala that enhanced numerical strength of the Christians from a three-digit number in the 16th century to 20.8% of the total population (approx. 16 million) of Kerala in 1951. The present attempt is to whitewash the detestable past of the native Christianity by the distortion and suppression of the above sequence of events.

    ‘Churchianity’ was not a business in Kerala until the arrival of European missionary interest in this land. The first church of Kerala was constructed in 849 CE at Quilon. Then the Hindu King of Venadu (a small principality of Kerala) Ayyan Adikal Thiruvadikal had granted permission to the Christian merchants of Quilon to construct a church. This royal grant is known as Theressappalli Copperplate Grant of 849 CE. This is the first valid/authentic document relating to the Christian history of India. Until 1550 CE no reference pertaining to the construction or existence of a Christian church is available. One of the oldest Christian churches is the Valia Palli (big church) of Kottayam, constructed in 1550 under foreign influence with liberal contributions from the native Hindu Raja, where the legendary Persian Cross is kept. There was less than half-a-dozen Christian churches functioned all over Kerala until the sixteenth century. The subsequent centuries witnessed the rapid growth of church and Christianity in Kerala due to the coercive tactics of European colonial interests. But at present more than 1000 churches are claiming 1000 to 1900 years of existence. The contemporary church hierarchy is eagerly striving to establish historicity to these legends.

    Temple destruction trend continued unabatedly in the old princely State of Travancore for a long duration. The last of such demolitions took place in 1950, by setting fire to the famous Sastha Temple at Sabrimalai.

    Most of those churches that claim long history from the days of Thomas (Apostle) were constructed during the period of European intervention by demolishing the existing native (Hindu) places of worship or on the site where the Hindu places of worship were deserted due to natural calamities. To a certain extent even the church hierarchy recognises this as a crippled reality. The time is not far when the heritage of these churches which claim great antiquity will be questioned in the light of modern science and technology. The church is well aware of the inherent danger of scientific enquiry into the archaic space of most of the churches that claim more than 500 years of existence. Hence the only available escape left for the godfathers of the ‘Chakkraviewham of the apostolic origin of Indian Christianity’ is the destruction of the ‘monuments’. Their exercise is, no doubt, a criminal offence under the purview of history and they can be compared to a criminal who destroys evidence after committing an offence.

    Should these churches, which claim antediluvian impor-tance, be protected as national monuments? The reconstructions of the old churches are justified as a process of ‘pulling down the old’ so as to cater to the spiritual needs of its ever-increasing laity. Why do the parishes which posses extensive landed property destroy the old churches instead of protecting them by constructing new ones in their vacant lands? When the State and central archaeological departments are ready to protect the old churches as national heritage monuments why are the church authorities in a hurry to demolish the old churches? To the Christians there is no place value to their places of worship unlike in the case of Hindus. The church constructions and reconstructions which is happening in present day Kerala have raised doubts in the minds of the people.

    Kerala Muslim historiographical exercise is not much different from that of Christians. The Christian ‘Syndrome of attributing antique status’ to places of worship is being imitated by the Muslims of Kerala. A much more shocking news is their attempt to highjack ancient Kerala kings to Islam. One such story that they built in the near past was the conversion of Cheraman Perumal (an ancient Kerala King) to Islam. They also claim that after the conversion, the king went on a haj to Mecca where he met the Prophet and later he died there and was buried at Zaffar in the Arabian seashore. Before the King left on Haj he had constructed a mosque at Crangannoor that is presently known as the Cheraman Palli. This story is aimed at claiming aristocratic origin ‘theory’ of the Kerala Muslims and thus to penetrate into the heart of the native Hindu society and dismantle them. Here it is relevant to look at the recent conversion of the writer Kamala Das to the religion of Islam. After the conversion she changed her name to ‘Kamala Suraiyah’. The prime motive behind her conversion was to make fragile the Hindu ego. Fortunately it did not produce the desired impact on the people instead the Hindu population viewed it as a hysteric transaction of the person involved in the conversion.

    Let us make an enquiry into the authenticity of the Hindu King’s conversion story. The story is that this conversion took place either in 325 or in 825 of CE. The first year is 200 years before the birth of the Prophet and the second one is 100 years after the death of the Prophet. None of the early and medieval Muslim travelers like Sulaiman, Al Biruni, Al Kazwini, Ibn Batuta, Abdur Razzak, etc, had referred to this fabulous story of conversion. The mission behind Ibn Batuta’s journey towards the Malabar coast was the conversion of its ruler Zamorin of Calicut. His mission failed miserably. Let us quote K. P. Padnabha Menon, “It is remarkable that Ibn Batuta (1442 CE) makes no reference to the conversion of Cheraman Perumal or of the story of his Mecca pilgrimage”. Ibn Kurdad Bah (869) and Abu Zaid Ziraf (916) referred in flattering terms to the nature of the commercial relations between Arabia and Malabar (Kerala). But they did not mention anywhere about any sort of conversion of a Hindu king to Islam. Let us quote Sulaiman (851), the Arab traveller, “I know not that there is anyone of either nation (China & India) that has embraced Muhammadanism or speaks Arabic”. It is interesting to see that the legend of the conversion of a Hindu Raja into the Islamic fold crept into the accounts of foreign travelers only after the advent of the Portuguese. A cautious examination of the data available may reasonably be said to lead to the conclusion that there is nothing to illustrate that the last Cheraman Perumal became a convert to Islam.

    The Palayoor Church authorities until the day of the collapse of the disputed structure at Ayodhya, kept a board in front of the church that read “the church is constructed by Saint Thomas after demolishing a temple”. [Now the board is removed]

    The rewriting of history by the Muslims does not end with this Mosque at Crangannoor. They are attributing age-old mystic relations with several of their mosques spread all over the Malabar region. That in some cases their stories go beyond the birth of the Prophet is a matter of sarcasm. The new GEB and charity inflows from oil rich countries are helping the demolition and reconstruction of several Mosques for which they claim historicity as well as antique value. As in the case of Christians they are also demolishing the said old mosques without leaving any trace of its heritage and this is a humorous ‘transaction’.

    Before concluding this enquiry, it is necessary to quote Christian Encyclopedia on future Indian population pattern: “Christians and Muslims will probably both find room to grow in the mosaic of India’s peoples so that by 2025 Christians account for 7.4% and Muslims 12.2% while Hindus decline to 73%. …With sustained growth over the next few decades Christianity could grow to near 10% of India’s population by AD 2050. … Hindus will potentially decline as a percentage of India’s population as other religions continue to win adherents over the next few decades.”

    Therefore, the ongoing process of the reconstruction of the semitic places of worship in Kerala that claims antiquated value as well as mystic importance is to mislead the catholicity of the native Hindu population.

    References:

    1. Christian Encyclopedia, OUP, 2001, New York, pp 359-370

    2. This ‘Seven and a half’ concept is the replica of the ritual of the renowned Hindu temple at Ettumannoor where the main deity is Lord Siva. During the annual ritualistic procession of the temple seven and a half elephants idols made of gold are exhibited as the part of its ritual. The Christian church emerged as strong force in Kerala during the European period around this temple region. That is why the Christian faith on account of the importance and social recognition to the said temple incorporated the idea of seven and a half in their faith in the form of church.

    3. Rig Veda, Chapter III, Mandala I, Vargam 22, Sooktam 164.

    4. See discussions in The Church History of Travancore, C. M. Augur, 1902, Kottayam, pp 7, 8, 9.

    5. A. Sreedhara Menon, Survey of Kerala History, 1970, Kottayam, pp 228, 229.

    6. C. M. Augur, op cit, pp 7, 8,9.

    7. William Logan, Malabar, First Published in 1887, rpt.1981, Trivandrum, p250.

    8. The steady growth from there upon to this day caused the birth of a Christian/Catholic majority State Legislative Assembly Constituency named Irikkoor.

    9. C.M. Augur, op cit, pp 7, 8,9

    10. A. Sreedhara Menon, op cit, p 228.

    11. T. M. Yesudasan, Dalit Svatvaum Adhikarathinte Prasnavum [mal], 1997 Changanacherry, pp 166, 167, 168.

    12. M. S. Golwalkar, Bunch of Thoughts, 1996, Bangalore, p159.

    13. A. Sreedhara Menon, op cit, p 160.

    14. “In the absence of some written record of respectable antiquity to corroborate the tradition of conversion and pilgrimage, one is disposed not to attach any evidentiary value to the tomb on the shores of the Arabian Gulf”, K. P. Padnabha Menon, History of Kerala, Vol. I, rpt, 1989, Trivandrum, p 446

    15. Ibid, p 437.

    16. Ibid, p 442

    17. Ibid, 437

    18. A. Sreedhara Menon, op cit, pp 103, 104.

    19. Ibid, p 135.

    20. Christian Encyclopedia, op cit, pp 364, 366.

    (The author is the head of department and professor of History at CMS College, (Kerala) Kottayam. His Email- drciissac@dataone.in )

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

Dwindling In Unbelief

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

Larry Hurtado's Blog

Comments on the New Testament and Early Christianity (and related matters)

TaborBlog

Religion Matters from the Bible to the Modern World

தமிழன்

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

இறையில்லா இஸ்லாம்

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

JESUS? CHRIST?- Gospels are Legends

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

கிறிஸ்தவம் பலானது

உண்மைகளை அறிவோம் தீமைகளை விரட்டுவோம்

World Watch- Devapriyaji

வரலாற்று உண்மைகளை அலசுவோமே

%d bloggers like this: